web creator

VERDIENSTELIJKE GARNALEN

19 augustus 2017

“De Play-Offs stuwen ons voetbal vooruit! Het niveau van de competitie stijgt! Belgische clubs spelen weer een rol van betekenis in Europa!”

’s Lands top-analisten lopen mekaar voor de voeten om de Belgische competitieformule en de gevolgen daarvan op de relevantie van onze clubs in een internationale context te bewieroken. De titelstrijd is ultra-spannend en we hadden vorig seizoen zowaar twee elftallen die overwinterden. De rook van de vreugdevuren aan de Houba De Strooperlaan is zichtbaar tot in West-Vlaanderen.


Misschien is het een beetje een té somber vooruitzicht, maar ik vrees dat er dit jaar meer dan voldoende tranen zullen vloeien om dat vuur te doven. In Oostende konden ze nog enigszins de schijn ophouden tegen Marseille en zich troosten met de gedachte dat ze mooi, frivool en open voetbalden en verdienstelijk ten onder gingen tegen een Franse grootmacht. Dat Marseille kwam gisteren trouwens niet verder dan 1-1 tegen NK Domzale uit Slovenië, of Slovakije whatever. In Gent zijn de zakdoeken nog niet droog na de uitschakeling tegen SCR Altach. Daar in Oostenrijk zijn ze echter nog altijd niet uitgelachen. Zelfs niet na de thuisnederlaag (In Innsbruck, want die jongens hebben eigenlijk zelf geen echt stadion.) tegen Maccabi Tel-Aviv.


En ook in Brugge wordt een duit in het droevige zakje gedaan. Of traanvocht geplengd, zoals je wil. We hebben van een ploeg uit Istanboel waar zo goed als niemand al van gehoord had een toekomstige topper moeten maken, om de “pille” die we er van kregen, te vergoelijken. Istanbul Basaksehir, het speeltje van de lokale despoot, verloor deze week echter wel droog met 1-2 van Sevilla. Wie de wedstrijd tegen AEK Athene tot het einde uitgekeken heeft, is ook niet echt met een goed gevoel gaan slapen. De trotse competitieleider had na een kwartier al makkelijk 0-2 kunnen achter staan en voetbalde in de resterende 75 minuten bijzonder weinig mooie kansen bij mekaar. Volgende week wordt de kwalificatieknoop definitief doorgehakt, maar meer dan waarschijnlijk zijn hier en daar de data van de Europese wedstrijden al als beschikbaar in de agenda’s geschreven.


Resten dus nog de rechtstreeks geplaatsten om de driekleur te verdedigen. Voor Zulte-Waregem zit het daar wel snor want er zijn geen videorefs en Coopman zal mogen meespelen, aldus een moedige Francky Dury. Maar op onze goeie vrienden uit het Brusselse bijvoorbeeld, zit bij de loting iedereen die al één van hun wedstrijden dit seizoen gezien heeft, likkebaardend te wachten. Herman Van Holsbeeck zal wel weer zeggen dat ze voor de tweede plaats gaan, Michel Verscheuren toont zich op twitter meer dan waarschijnlijk rijmend en dichtend heel positief en de pers roemt vooraf het talent van Dendoncker, de looplijnen van Hanni en het inzicht van Kums. Maar als ze veel beter willen doen dan blauwzwart vorig jaar, zal Weiler ook wat extra boterhammen op het menu moeten zetten.


Nee, dat niveau van de Belgische competitie is helemaal niet omhoog. We worden wat overhoop geblazen door prijzen voor onze voetballers die in een volledig op hol geslagen voetbalwereld betaald worden. En ja, het is spannend. Logisch ook als je de voorsprong van het reguliere seizoen halveert net voor de laatste tien wedstrijden. Maar als je het nuchter bekijkt, zijn we gewoon een steeds kleiner wordende garnaal in de grote voetbalzee. De “verdienstelijke” exemplaren tegen Marseille of de buffalo’s in Wembley ten spijt. Dat wordt dus dit weekend focussen op het charmante derbygevoel in Kortrijk.


LOLOLOLOLOLOOOOOOOO …, ZWIJG OVER BUFFALO

07 augustus 2017

Wie? Wie in godsnaam begint altijd weer met dat vervelende, belachelijke, onnozele “aaaaaanti buff…”? Wie haalt het telkens opnieuw in zijn of haar of het (genderneutraliteit!) hoofd om tégen een voetbalploeg uit Gent te beginnen zingen als wij tegen Eupen, Moeskroen of Beveren spelen? Wie heeft meteen na elk doelpunt van ons de reflex om te lullen over een voetbalclub van een kleine veertig km landinwaarts? Wie, ja wie is er verantwoordelijk voor dat ik enkele seconden na een doelpunt van Club hoofdschuddend opnieuw op mijn stoeltje zak?


Het was me wat, de hervatting van de competitie op Jan Breydel in jaargang 17-18. We waren nog geen half uur ver of in mijn buurt waren alle spelers al vakkundig door de mangel gehaald. Horvath omdat hij te traag de bal terug in het spel bracht, Engels en Mechele om hun gebrek aan voetballende kwaliteit, Touba om zijn positie, Vormer na een tackle, Simons omdat hij te oud is, Refaelov, Vossen en natuurlijk Ivan Leko. De eerste echte thuismatch sinds de playoffs enkele maanden geleden en het krediet was al op. Krot & companie. Awoe!


Maar we scoorden. En in de tweede helft nóg twee keer. En dus was het feest! En dus konden we allemaal samen van je “lololololololoooooo …” zingen. Toegegeven, anno 2017 is het de perfecte voetbalsong. Het is een makkelijk en evident ritme dat iedereen aan kan. Ook de toonaard waarin het gezongen wordt, is een haalbare kaart voor eenieder die al eens in de douche een zangstonde aanheft. Er zitten “lololoooo’s” in wat heden ten dage een topper is bij de jongen gasten. En los daarvan moet je maar twee woorden onthouden. Het klinkt goed, het galmt door het stadion, het brengt de Olympiavlakte in vervoering. Maar doe het niet! Laat het uit! Zing het in je auto of je bus als je daar in Gent aan die badkuip passeert, neurie het tijdens het joggen, leer het aan je papegaai of wieg er je kleine uk mee in slaap. Maar stop er mee als de Club voetbalt!


Tenzij we er een draai kunnen aan geven. En we er, ik doe maar een voorstel, “lololololololooooooo IIiiiii-Van-Lee-Kooooooo” of “lolololololooooooo Jos-Is-Kwer-Dooooo” kunnen van maken. “Lalalalalalaaaaaa – Toubaaaaa” of “leleleleleleleleeeee – Limbombeeee”, het rijmt ook. En het is allemaal stukken beter dan dat gedoe met die indianen van De Witte en Louwagie. Binnen drie weken spelen we thuis tegen Standard. Houden we er allemaal samen een beetje rekening mee? Bedankt.

IVAN LEKO'S BRUGES ARMY

08 juli 2017

Gedroomd dat wij de jongste weken al hebben. Gedroomd! Over internationale toptrainers die onze troepen zouden gaan leiden. De Boer. Ranieri. Franky Dury! Over wereldvoetballers (in de dop) die onze rangen zouden versterken. Onyekuru was zo goed als van ons (en niet gehuurd in één of andere dubieuze managers-constructie), sterkhouders, internationals, de meest wilde ideeën en voorstellen passeerden door de geruchtenmolen. Maar ook over spraakmakende transfers en vooral gigantische transfersommen. Met achttien miljoen voor Bjorn Engels en twintig miljoen voor “Joske” gingen we de zotste dingen kunnen doen. De dubbel in eigen land was een evidentie. Bayern, Juve, Barça en Real zouden met een bang hart onze komst afgewacht hebben.


Tot de pushberichten op onze telefoons het échte nieuws brachten en Clubgerelateerde Whatsap-groepen meteen in overdrive gingen. Ivan Leko is onze nieuwe trainer, onze kersverse middenvelder komt van KV Mechelen en de topspits die onze offensieve zorgen moet doen vergeten, is de in Gent uitgerangeerde Perbet. Drama en paniek. Vloeken en verwijten. “Ze zijn gek geworden in de Klokke, Bart en Vincent zijn niet alleen het Noorden, maar meteen ook alle andere windrichtingen kwijt!”


Is dat dan zo? Zijn onze bestuurders dan echt de hyper-gierige voetbalanalfabeten waarvoor ze in al dan niet virtuele cafépraat versleten worden? Wordt het écht Play-Off 2? Zakken we Europees opnieuw los door het ijs? Zijn onze concurrenten nu helemaal weg? Ach nee. Club is toch niet onze Club geworden omdat het elk jaar zeker kampioen wordt? Of omdat het investeert in overbetaalde salonvoetballers? Nee, blauwzwart zit in onze genen en in ons bloed om de kracht die er van uit gaat. We zijn trots op onze kleuren omwille van of dankzij de onverzettelijkheid van de Caje, van Gert Verheyen, van Raoul Lambert, … .


De Club die wij kennen en waarvoor we elke twee weken naar Jan Breydel afzakken is een Club die als het moet – samen met ons - los door een muur gaat. Misschien zijn we net daar veel zekerder van met Ivan Leko dan met De Boer. Misschien wordt Jordi Vanlerberghe wel één van onze nieuwe helden. Ja, misschien loopt onze vriend Perbet wel een gans seizoen met die fameuze gouden stier achteraan op zijn truitje.

De kans bestaat dat we de dubbel niet pakken dit jaar. En het zal moeten lukken dat Bayern, Juve, Barça en Real ons echt met een bang hart opwachten. Maar als wij elke week vuur en passie op het veld zien, worden we dan niet op onze wenken bediend? Ivan Leko’s Bruges Army …, laat maar komen.